zaterdag, september 18, 2004

Sport en Spel 2004

Sport en Spel is een groots evenement dat ieder jaar door Maasland wordt georganiseerd met als thema Maaslanders maken zich sterk voor ontwikkelingswerk. Drie dagen lang vinden er diverse activiteiten plaats ten behoeve van maar liefs 9 goede doelen. Drie dagen lang organiseren zo'n 200 vrijwilligers kinderspelletjes, feesten, loterijen, sponsorlopen, bloemenverkopen, etc. Dit jaar was de totale opbrengst maar liefs 59.000 euro.

Gisterenavond heeft de officiele uitreiking plaatsgevonden van de opbrengst van Sport en Spel 2004.De plechtigheid vond plaats in het Jachthuis in Maasland en werd bijgestaan door de nieuwe burgemeester van Midden Delfland. Stichting Elim heeft een bijdrage gekregen van maar liefs 6.796,25 euro, deze bijdrage zal nog verhoogd worden door Wilde Ganzen hetgeen de opbrengst boven de 10.000 euro brengt !! Dat is natuurlijk fantastisch en wij zijn het organisatie comite, alle vrijwilligers en gulle gevers natuurlijk enorm dankbaar.

Stichting Elim wil dit geld gebruiken voor de aanbouw van een studentencomplex voor de school van Elim. In dit studentencomplex zullen zo'n 50 studenten (die niet in de buurt wonen) kunnen wonen en slapen.

zondag, mei 23, 2004

Nieuwe Elim krant nr 7 - mei 2004

Afgelopen week is de nieuwste editie van de Elim krant verstuurd. Dit keer is de Elim krant niet alleen naar onze vaste donateurs gestuurd maar ook naar alle donateurs, sponsors en vrienden. De reden hiervoor is dat we iedereen graag op de hoogte wilden stellen van de resultaten van de verhuisactie.

U kunt de krant hier downloaden/bekijken.

Mocht u in de toekomst de elim krant ook thuis willen ontvangen, ook als u geen vaste donateur bent, stuur dan even een mailtje naar info@stichting-elim.nl.

dinsdag, maart 16, 2004

Eerste paal geslagen

(Reisverslag van cees rijke)

Selamat terbang; betekent een goede vlucht in het indonesisch en gelukkig had ik die, mijn vliegtuig landde veilig en wel op supadio airport het vliegveld van de hoofdstad pontianak op het eiland kalimantan te indonesie.

Pontianak is de hoofdstad van west kalimantan en ligt op het grootste eiland van indonesie. Veel mensen wonen er nog in grote armoede het sterfte cijfer is er nog vrij hoog. Er zijn ook veel kinderen in deze situatie ouderloos achtergelaten deze kinderen hadden geen onderdak en gingen niet naar school.

Yayasan Elim Misi Anak en Stichting Elim Nederland
De stichting elim is opgericht in 1993 via allerlei akties werd ons eerste kinderhuis gebouwd en werd ook de school gesticht. Maar door de verschrikkelijke overstromingen waardoor alles vernield werd werden wij gedwongen naar een ander lokatie uit te zien. Verleden jaar heeft stichting elim besloten tot verhuizing. Zo te zien een goede beslissing; dit jaar alleen al hadden we weer twee overstromingen en was weer alles kapot en ook de gehele oogst was verloren gegaan. Door de aktie van de wilde ganzen konden we een nieuw stuk grond in de bergen kopen en daar is dan de eerste paal voor het kinderhuis geslagen en de eerste deur van een al bestaand gebouw geopend

Selamat datang hartelijk welkom
Samen met isaac hoofd van stichting elim indonesia heb ik twee bestuursleden van elim nederland van het vliegveld afgehaald. We vonden het natuurlijk heel leuk elkaar hier weer te ontmoeten; viola en leontien hadden ook een goede vlucht gehad (alle bestuursleden van elim betalen zelf hun reis uit eigen zak naar indonesie). De volgende dag zijn we naar het kinderhuis vertrokken. We zijn dit keer met een auto gegaan omdat alles inmiddels kurkdroog was en omdat het al tijden niet geregend had. We reden over de grote brug de kapuas rivier over een van de grootste rivieren van west kalimantan en reden vervolgens over een van de meest slechte wegen naar ons kinderhuis. We werden warm en hartelijk ontvangen er hingen twee grote spandoeken door de kinderen en school gemaakt waarop stond selamat datang cees, viola dan leontien. De kinderen waren erg blij om ons te zien en we werden aan alle kanten begroet. We werden door de school en door de kinderen van het kinderhuis begroet op de traditionele dayak wijze. We kregen gekleurde zelfgemaakte bloemen aangeboden en ook werd er daarna thee gedronken. Isaac had uit pontianak voor alle kinderen mandarijnen meegenomen dus het was een heel gezellig samen zijn waar over en weer van alles gevraagd werd .

Selamat sore is goede middag (tussen drie en zes uur)
S'Middags hoorden gezellige geluiden uit de keuken de kinderen hebben af en toe korvee en soms barsten ze tijdens het koken in gezang los. Voor viola en leontien die hier voor het eerst waren was het voornamelijk wennen aan de enorme warmte het was 39 graden en dat was zefs voor de mensen hier een beetje veel. Tegen zes uur gaat meestal iedereen in bad maar omdat het nu al een paar weken niet geregend heeft doet iedereen zuinig met regen water. Er zijn op dit moment veel muggen. We smeren ons dus goed in met muggen olie omdat overal in indonesie de knokkelkoorts heerst.

Ook in pontianak zijn al enkele gevallen. Deze ziekte krijg je van een mug genaamd de aedes egypti die alleen in schoon water leeft. Je kan geen tabletten slikken tegen deze ziekte zoals bij malaria. Je wordt meestal in de ochtend door de vrouwtjes mug gestoken tussen 7 en 12 uur en dan krijg je na tien dagen hevige koorst.

Er zijn al veel mensen aan overleden in indonesie. Dit jaar is het werkelijk een ramp er zijn al duizenden mensen ziek van de knokkelkoorst.

Kalajengkin is schorpioen en Ular is slang
Op een avond worden we uitgenodigd in het dorp om bij opa en oma te eten. Opa en oma die jarenlang ons kinderhuis hebben geholpen zijn heel blij ons te ontvangen. Ze zijn nu met pensioen gegaan. Opa is op dit moment herstellende van een chemo kuur. Hij doet iedereen van elim in nederland de hartelijke groeten.

Toen wij op weg waren naar het huisje van opa en oma dat ongeveer 200 meter van het kinderhuis gelegen is, trapten we bijna op een giftige slang die op de weg lag het gevolg was een histerisch gegil zeker te begrijpen als je bang bent van slangen maar nog geen drie meter verder moest viola uitwijken voor een fietser en trapte daarbij bijna op een handgrote schorpioen. We zijn toch veilig aangekomen bij het huisje van opa en oma die voor ons een heerlijke dayak maaltijd hadden gekookt.

Pestanya ramai sekali - een gezellig druk feest
De volgende avonden hebben we voor de kinderen een gezellig feest gemaakt met allerlei spelletjes en er werd ook veel gezongen. Van de fam Hoogvorst en Peereboom had ik kado,s meegekeregen uit nederland en ook van een jeugdmagazine hadden we kado's gekregen. Dat was dus een enorm feest. Er werd veel gelachen en gedanst van plezier. Iedereen ging natuurlijk veel te laat naar bed,maar dat mocht dan wel voor een keer.

S'Morgens staat iedereen al om vijf uur op en om zes uur gaan de meeste al op weg naar school. Vaak eten ze s'morgens bubur ayam dat is een soort pap van rijst met stukjes kip ook eten ze wel nassi goreng dat is het originele indonesische ontbijt.

Guru is leraar
We brengen ook regelmatig een bezoek aan de school en worden door de leraren de laatste dag uitgenodigd te komen eten. De leraren hadden voor ons gekookt. We kregen een afscheidsspeech en hebben ook nog enkele lessen bijgewoond. De leerlingen mochten vragen aan ons stellen en er werd van alles en nogwat over nederland gevraagd.Ook waren we bij het vangen van de eigen gekweekte vis die daarna voor ons gebakken werd en zo kwam het einde van ons bezoek in zicht de dagen waren al was het zeer heet voorbij gevlogen. We werden door iedereen uitgezwaaid toen we afscheid namen zo hartelijk als de aankomst was zoveel emotioneler was het afscheid.

Khatulistiwa is evenaar
Nadat we eerst een nachtje in pontianak hebben geslapen gaan we de andere dag via het monument van de evenaar (waar we een foto stop maken) richting anyungan. In dit gebied aan de hoofd weg naar maleisie komt ons nieuwe tehuis en nieuwe school te staan. Na een rit van ongeveer een anderhalf uur komen we aan. Het is 5 maart en we zijn hier gekomen om de eerste paal te slaan van de nieuwe school en het nieuwe kinderhuis en de nieuw te bouwen kliniek. We worden ontvangen door allerlei officieele instanties zoals de burgemeester afgevaardigden van alle scholen en kerken. Na enkele toespraken van het elim bestuur en verschillende instanties gaan we naar het gebied waar de eerste paal voor de nieuwe school wordt geslagen en op het moment dat we dit moeten doen breekt er een wolkbreuk. Tijdens het paalslaan wordt er gezongen en wordt er door een vertegenwoordiger van alle kerken een gebed uitgesproken.

Vijf maart is het eerste gebouw geopend
Nadat we de eerste paal hadden geslagen gaf de vertegenwoordiger van de regering een toespraak om het eerste al bestaande gerenoveerde gebouw te openen. Dit was een al bestaand gebouw dat voorlopig even dienst doet als noodschool en de eerste leerlingen zal ontvangen in juli. Namens elim moesten wij gezamelijk het lint doorknippen en de deur openen, waarna vervolgens het hoofd van de school de sleutel in onvangst nam. Er moet natuurlijk nog heel veel gebeuren en er moet nog heel veel werk verzet worden maar het begin is er. Namens alle kerken en het gemeentebestuur werd er een dankwoord uitgesproken en benadrukte men vooral het vertrouwen dat de gemeenschap in elim nederland heeft en de warme banden die er lang zijn tussen kalimantan en nederland. Hierna werd er een gezellig verjaardags feest gevierd. Namelijk isaac de voorzitter van elim indonesia is ook jarig en ook ons kinderhuis en school verjaren allemaal op die datum. s'Avonds komen we heel vermoeid terug maar hebben een fantastische dag gehad.

Een hartelijke groet uit het warme kalimantan van cees rijke

zaterdag, maart 06, 2004

Viola op bezoek bij Elim

Afgelopen maandag zijn we vertrokken naar het kinderhuis. Maandag zijn we eerst langs de mall gereden om wat spullen te kopen. De meeste shirts waren vies en zaten in de was bij nonoi en isaac en we hadden ook dringend behoefte aan een echte handdoek. Ik heb 2 van die reishanddoekjes bij me maar een gewone handdoek is toch wel erg lekker. Dus wij naar de mall (met airco) en daar heb ik een overhemd met korte mouwen en een t-shirt en een grote zachte handdoek
gekocht. Wel mannenkleren want die dameskleren hier zijn niet voor westerse vrouwen gemaakt! Wat zijn dat een kleine maatjes zeg, zelfs de xl past vaak nog niet eens. Daarna zijn we met een gehuurde auto met chauffeur naar het kinderhuis gebracht. Eerst zouden we met de speedboat gaan, maar dat kostte 40 euro. De auto met airco kosste maar 15 euro dus zijn we daarmee gegaan. Het was geen optie om met het Elim busje te gaan. Die oude roestbak heeft gaten aan alle kanten en door de enorme droogte op dit moment is de weg er naar toe enorm stoffig. Want de asfalt weg houdt al snel op en dan moet je verder over een zandweggetje met enorme gaten, kuilen en hobbels!! Dat het Elim busje nog steedsniet in elkaar is gestort is een wonder, geloof mij. Op maandag had ik eigenlijk pas ook echt de enorme armoede hier door. Als je in Pontianak rijdt, zie je overal mensen zich wassen in de rivier, maar ook hun behoefte doen en hun tanden poetsen in dezelfde hele smerige rivier. En natuurlijk wist ik wel dat dat hier zowas maar om het dan toch echt met eigen ogen te zien is wel heel iets anders. Als je over de brug over de Kapuas rivier rijdt, zie je ook heel veel hutjes op palen in de rivier staan. Je kunt het je bijna niet zelf voorstellen. Isaac heeft dan wel een klein huisje maar wel een mooi huisje hoor voor hier. Het is schoon en er zit een wc in en een mandibak! De wc's zijn hier zoals een wc in Frankrijk maar dan zit er geen doortrek knop op en heb je geen wc papier. Als je geweest bent, gooi je een emmertje water er door heen en dat is dus het doorspoelen. En in plaats van wc papier gebruik je dus je handen om je te wassen. Voor ons dus heel raar om op die manier naar de wc te moeten gaan. Naast de wc staat dan een hele grote mandi bak met water erin. Met een klein emmertje schep je daar water uit en dat gooi je over je heen, dat is dus de douche. Met koud water natuurlijk! En af en toe drijven er wat insecten in.

Maar waar was ik gebleven? Ik dwaal af en toe een beetje af volgens mij, maar ik heb ook zoveel te vertellen. Na 2 uur over die verschrikkelijke hobbelweg kwamen we aan bij het kinderhuis. Ze stonden ons al op te wachten want we waren wat later dan gepland. Ik stap uit de auto de enorme hitte in en toen ik al die kinderen zag en de leraren moest ik spontaan huilen. Zo blij was ik om het nu eindelijk allemaal eens te kunnen zien!! Ze hadden ook hier weer een spandoek gemaakt om ons welkom te heten. We kregen allemaal een bloem op geplakt. Ze zijn allemaal zo warm en hartelijk hier. En ook zij zijn erg blij ons eindelijk te ontmoeten. We kregen natuurlijk de gastenkamer in het kinderhuis en Cees sliep bij een van de leraren in z'n kamer. De rest van die dag een beetje over het terrein geslenterd en een beetje geprobeerd te praten met de kids aan de hand van het woordenboekje. Verder niet zoveel gedaan want door de bloedhitte zijn we steeds zo moe dat we ook 's middags nog even gingen slapen. Toch is het heel erg vervelend om
zo moeilijk te communiceren met de kids en de leraren en alle anderen. Soms houden ze hele verhalen en als Cees dan niet in de buurt is om te vertalen is dat erg lastig. Gelukkig zijn we ook samen hier anders had ik me wel erg alleen gevonden, ook al beschouwen de kids je meteen als een broer of zus. De taalbarriere is gewoon erg jammer. Dus heb ik me voorgenomen maar snel indonesisch te gaan leren als ik weer terug ben in NL. De kado's die we mee genomen hadden, zijn goed ontvangen. De meiden vonden de tasjes met monstertjes en make-upjes helemaal fantastisch en de jongens hadden de stropdassen ook al snel om. De leraren vonden de kaarten en de kalender van de typische NLse dingen (kaas, klompen, molens, etc.) ook erg leuk.

's Avonds moesten we voor het eerst slapen onder de klamboe, was wel grappig zoals wij stonden te hannessen met dat ding. Uiteindelijk heeft isaac ze maar opgehangen en hebben we dankbaar gebruik gemaakt van de spijkers die jaco had laten zitten! We waren in het begin helemaal panisch voor muggen totdat we hoorden dat de knokkelkoorts nog niet echt tot kalimantan was doorgedrongen. Toen voelden we ons een stuk beter, wat nog steeds inhoudt dat we veel smeren met Deet! Maa dat we met een gerust hart korte mouwen en een korte broek aantrekken.

Nog even wat over de warmte trouwens, dinsdag was het hier 39 graden in de schaduw! In het brandende zonnetje was het dus niet om uit te houden zo heet! Veel binnen gebleven dus. Na het mandibakken 's ochtends waren we binnen 1 minuut al weer helemaal bezweet, je bent gewoon geen minuut droog daar. Het is zo verschrikkelijk vochtig. Het is net alsof je met een winterjas in een bloedhete kas in het Westland zit, hartje zomer! En dat dag in, dag uit! Wil iemand het even uitproberen in Maasdijk of zo? En daarbij komt ook nog eens dat we door de droogte heel zuinig moesten doen met het water uit de mandibak. Wij hadden speciaal het regenwater gekregen om ons mee te wassen omdat dat nog enigszins schoon is. Maar het had de afgelopen tijd heel weinig geregend en dat water gebruiken zij ook om de te drinken en te koken. Wij voelden ons dus wel heel erg schuldig dat wij dat water kregen! Zelf aan de kids in de bron mandien. Dat is voor hier relatief schoon water, dwz dat het niet als riool gebruikt wordt maar het is wel heel modderig bruin water. Wij zouden daar waarschijnlijk gelijk uitslag van krijgen. Nu hadden we dat toch al van de zon en de hitte, heel m'n armen en gezicht zaten onder de rode bultjes! Vandaag trekt het eindelijk goed weg, maar grote kans dat het volgende week weer terug is als we weer de jungle in gaan. Ik besef me nu wel heel goed dat wij het in NL toch maar heel goed hebben en dat ik toch wel een fantastisch huis heb met een waterleiding waar ik water uit de kraan kan drinken en een warme schone douche heb!

Dinsdag zijn we op bezoek geweest bij opa en oma kim ho, dat zijn de mensen die tot vorig jaar nog voor de kids hebben gezorgd. Zij zijn echter al 50 en willen niet mee verhuizen naar de nieuwe locatie. Opa is heel erg ziek. Hij heeft kanker en wij denken dat het niet meer te genezen is. Ze hebben weinig geld voor medicijnen en de chemo kuur heeft iemand anders voor ze betaald. Toen wij donderdag afscheid namen, moest opa ook erg huilen. Hij besefte waarschijnlijk heel goed dat hij ons nooit meer zou zien. Ook oma Kim Ho moest steeds weer erg huilen, ze was ook zo verschrikkelijk blij me eindelijk te zien. Ze had al zoveel verhalen over me gehoord, ze pakte steeds me hand vast en omhelsde me. Ze schijnt erg mager te zijn egworden door alle stress en ze heeft het aan d' maag. Ze heeft ook bijna geen voortanden meer. Ze zou er graag wat aan laten doen maar heeft daar geen geld voor. We hebben daar nog gegeten dinsdagavond. Dat hoorde er natuurlijk bij. Dat arme mens heeft zo haar best gedaan, heerlijk gekookt voor ons. We hebben trouwens ook gekookt regenwater gedronken. Dat smaakte nog best en ze had speciaal voor ons een cake gebakken. En als je ziet hoe ze dat hier allemaal doen! Allemaal op een houtvuurtje of een ieneminie camping gaspitje. En dan maken ze zoveel verschillende gerechten! We hadden delfsblauwe klompjes meegenomen, een kaart uit NL en we hebben ook maar wat geld gegeven, want ze hebben het echt heel erg krap momenteel. Ze hebben wel een nieuw huis gekregen van hun zoon geloof ik maar er staat verder bijna helemaal niets in. Ik vond het heel erg om te zien en het is dan zo
frusterend dat je ze verder eigenlijk niet kunt helpen!

O ja, ook nog leuk om te vertellen is dat we op weg naar opa en oma kim ho in het donker nog wat enge diertjes tegen kwamen. Eerst begon Leonie hysterisch te gillen, ze trapte bijna op een giftige groene slang. Toen we over die consternatie heen waren, heb ik geloof ik ook gegild maar dat weet ik niet eens meer precies. Ik moest opzij voor een brommer en trapte daarbij bijna op een schorpioen van zo'n 15 cm!!!! We hebben dus al een aardige vuurdoop gehad! Verder vliegen er hier ook allerlei rare insecten rond waaronder hele grote kakkerlakken. Maar dat begint raar genoeg al een beetje te wennen...

Ook hier in het kinderhuis werd weer super voor ons gekookt! Ze houden echt rekening met onze gevoelige maagjes en darmen. Ze bakken iedere dag brood en cake omdat dat evt. diaree stopt. Maar tot nu toe hebben we echt nog nergens
last van gehad! Dat is echt een wonder hoor want ik had verwacht inmiddels flink leeggelopen te zijn. Maar het eten is echt heel goed, dus zoveel kilo's kwijt raken als tessa en corina zit er bij ons niet in ;-)

Verder ook bij Del en Kanis gegeten, dat was ook heel erg gezellig. zij geven les aan de school en zijn de oude buren van Cees op Bali. Iedereen de hartelijk groeten van Kanis en Del!

We hebben de kids en leraren nog getrakteerd op Bakso en 7-up, voor 60 man waren we 33 euro kwijt!!!

De laatste avond was ook heel erg gezellig, we hebben een ballonnenfeest gehad. Dat kids van 12-19 jaar nog zoveel plezier met ballonnen kunnen beleven is echt heel gaaf! Ze kwamen nu ook eindelijk helemaal los en het was dan ook erg jammer dat we de volgende dag (donderdag0 weer weggingen. Het afscheid was ook echt helemaal niet leuk. Al die meiden moesten flink janken, dus heb ik ze allemaal maar een flinke knuffel gegeven! Hopelijk komen we snel weer terug. Maar we moesten wel weg omdat we vrijdag naar het slaan van de eerste paal op het nieuwe land moesten. en dat is weer een hele andere richting op. Ondanks dat ik blij was dat we weer in de bewoonde wereld waren met iets meer luxe, miste ik de kids gelijk al weer. Ik zou zo weer terug willen maar we komen dan ook wel met de tijdsplanning in de knoei en het is daar gewoon veel te warm voor ons!

Groeten en tot snel,
Viola