woensdag, december 14, 2005

Bezoek Johan

Afgelopen November heb ik voor de 2de keer Indonesiƫ bezocht.

De 1ste keer als onderdeel van mijn wereldreis bezocht ik in vogelvlucht Sumatra, Java en Bali. In Jakarta verbleef ik ook een kleine 2 weken bij mijn familie. Mijn oma is geboren Indonesische en met haar reisde ik hier naartoe af om de bruiloft van een nichtje mee te vieren.

De 2e keer wilde ik een, voor mij, nieuw stukje van de wereld bewandelen, bewonderen en bezichtigen. Ik koos voor Kalimantan, maar niet voor de oude vertrouwde toeristische route. Mijn gevoel gaat namelijk al langere tijd uit naar de minderbedeelden onder ons, waar dan ook op de wereld. En nu brak de tijd aan om dit gevoel om te zetten in concrete structurele actie. De eerste serieuze hit op het internet was Stichting Elim, een kleinschalig initiatief uit Maassluis. Mijn eigen woonplaats, 26 van mijn 27 levensjaren. Een beter match bestaat er niet. Dit project verdient mijn steun en wilde ik persoonlijk bekijken. Het bezoeken van het project ter plaatse vind ik noodzakelijk om ook die structurele snaar te raken. Jaco steunde mijn argument en regelde de afspraak met Isaac in Pontianak.

Isaac haalde me om 08:00 ’s ochtends op en vertelde me onderweg zijn en Elim’s geschiedenis. Hieruit bleek direct zijn inspiratie en motivatie voor de stichting, zijn dankbaarheid en niet te vergeten zijn groot hart. Kortom een bijzondere man, met een bijzonder leven, op een bijzondere missie. Na een klein uurtje en de khatulistiwa (evenaarsmonument) bereikte we Anjungan en arriveerde bij Kompleks Elim In. Het ontvangst was er een, waar ik verlegen van werd. Een groot spandoek met Welcome… Mr Johan van der Hoest met daarbij het warme welkom van de aanwezige leraren, families en kinderen.


Stuk voor stuk zo vriendelijk en dankbaar voor mijn komst. Terwijl ik me juist zo vereerd voelde voor het kijkje in hun dagelijkse leven. Even later liepen Isaac, Franky(1 van de leraren) en ik het kompleks rond. Ik kreeg alles, schoolgebouw, kantoor, slaapvertrekken en visvijver te zien. Isaac vertelde me over de bouw hiervan, de organisatie, de taakverdeling en de bouw in de toekomst. De bestaande gebouwen, de huidige organisatie en de (bouw)plannen voor de toekomst weerspiegelen de professionaliteit en gedrevenheid van de stichting en haar mensen. Samen met wat het land qua rijst, cacao, vis etc in die schitterende natuurlijke setting biedt, is het dus een project dat werkt. Rond het middaguur stapte we weer in de auto om via een weggetje al stuiterend bij het kinderhuis aan de andere kant van de berg aan te komen. Mijn komst was hier ook bekend en dus was het welkom net zo enthousiast als bij de school. We namen plaats in het huis,koffie en koekje erbij en vormden met de kinderen een kring. Via tolk Isaac, kreeg ik van de aanwezige en ook over de niet aanwezige kinderen de achtergrond informatie te horen. De eventuele broer- zusrelaties binnen de groep,leeftijden, studie(plannen) en uiteraard de namen. Die ik uiteraard niet allemaal heb onthouden, maar we hebben de foto’s met iedereen en de namen staan genoteerd. Nu nog even oefenen en bij mijn volgende bezoek heb ik ze paraat. Met een aantal van de kinderen beklommen we vervolgens de berg om de grenzen van het land en de cacaobomen te bekijken. Toen we bezweet en een beetje vermoeid bijna de top hadden bereikt, ontmoette we een heel gastvrij zwermpje muggen, die wel trek hadden in ons bloed. Even snel smeren en verder ons verbazen over het stoeien van de jongens in de bomen, alsof ze niet 2,5 meter boven de grond op een tak van doorsnee 20 cm zaten. Tijdens de tocht naar beneden wierpen we nog een blik op de plek waar volgend jaar het nieuwe kinderhuis wordt gebouwd. Onder het eten kreeg ik hiervan de veelbelovende bouwplannen te zien, de werkelijkheid zal ik dus de volgende keer aanschouwen. Na het eten, van o.a. een verrukkelijk kippenpootje, was het tijd om terug te rijden naar Pontianak. Een onvergetelijke, indrukwekkende dag zat erop. En eenmaal met dit alles geconfronteerd, besef je direct voor wie en waarom je betrokkenheid en bijdrage zo hard nodig is en nodig blijft. Het was mijn 1ste, maar dus zeker niet mijn laatste bezoek aan Kompleks Elim. Jaco, Isaac en iedereen bedankt.

Tot ziens

Johan

donderdag, december 01, 2005

1e paal

Afgelopen donderdag heeft de officiele gelegenheid plaatsgevonden met betrekking tot het slaan van de eerste paal van het Gildehof te Maassluis. Als voorzitter van Stichting Elim mocht ik zowaar mee de heimachine op en zoals te zien is op de foto was het krap op de rupsband ;-)

In de Schakel van 30 november was de 1e paal voorpagina nieuws...

Hierbij nog enkele foto's:



Van links naar rechts:
Jaco Booster (voorzitter Stichting Elim, Aad Bouhuisen (directeur Bouhuisen Groep), Viola Jongste (vice-voorzitter Stichting Elim), Ellis van Baalen (Bouhuisen Groep) en Leonie Poot (bestuurslid Stichting Elim).