dinsdag, mei 15, 2007

Bezoek aan kinderhuis Elim in Indonesië

Reisverslag van Cees Rijke en Christine van Baalen

Op 29 januari komen we aan op het vliegveld Supadiyo in Pontianak, West-Kalimantan. In Jakarta kunnen we kiezen uit drie vliegmaatschappijen: Adam Air, waarvan begin januari een vliegtuig zomaar verdween, - met passagiers en al -, en twee andere ons niet bekende maatschappijen. Aangezien Batavia ons bekend in de oren klinkt, besluiten we met Batavia Air te vliegen. Na een paar uur wachten vertrekt ons vliegtuig met vertraging.

(Terwijl we dit zitten te schrijven, valt de generator uit. Heel de omgeving van Pontianak heeft al sinds vannacht geen stroom. Eén van de docenten komt binnenrennen om te vertellen dat de benzine in de generator op is. En of we dit document snel willen opslaan…)

Ontvangst in Anjungan
Na een enigszins turbulente vlucht landen we veilig en wel in Pontianak. We vallen van de ene verbazing in de andere. Isaac Rijke Saijuna, de directeur van Stichting Elim Kalimantan Indonesia, wacht ons op in de vip-lounge. Daar kunnen we even bijkomen van de vlucht, voordat we verder reizen naar de school en het kinderhuis Elim in Anjungan. De route naar het kinderhuis voert ons langs allerlei rivieren, over de langste rivier van Indonesië: de Kapuas, naar het monument van de evenaar. En dat we hier op de evenaar zitten, hebben we de laatste dagen wel gemerkt! Het is hier zinderend heet. Het monument van de evenaar, of de Kathulistiwa, is opgericht in het begin van de vorige eeuw door de Nederlanders. We maken een fotostop, voordat we verdergaan naar het dorpje Sungai Penyu, wat ‘schildpaddenrivier’ betekent. Overal zijn er schildpadeieren te koop die eruit zien als pingpongballen met een deuk erin. In dit dorpje eten we wat. Maar van een broodje schildpadei zien we toch maar af…

In Anjungan worden we bij de agrarische school allerhartelijkst ontvangen door het welkomstcomité van leraren en leerlingen en door Nonoi, de vrouw van Isaac. We krijgen een feestelijke bloemenslinger omgehangen, gemaakt door de leerlingen. Na een eenvoudige doch voedzame maaltijd, die ons heerlijk smaakt, gaan we slapen, want die ochtend waren we al om twee uur opgestaan om te vertrekken naar Pontianak.

De volgende ochtend, na een ontbijt van nasi goreng en een soort flensjes, een specialiteit van de Dayaks, worden we rondgeleid op het terrein van de agrarische school. Na de zware overstromingen van twee jaar geleden, is de school hiernaartoe verhuisd. Er is inmiddels heel veel werk verzet. Er zijn mooie visvijvers aangelegd, vijvers met prachtige waterlelies, er zijn veel proeftuinen gekomen waar allerlei nieuwe gewassen te zien zijn zoals een nieuw soort latex (rubberboom), en andere soorten groente, anders dan de inheemse. Ook zijn er veel soorten citrusbomen geplant.

Na de lunch vertrekken we naar het kinderhuis aan de andere kant van de berg. We kunnen lopend gaan of een lift krijgen met de pick-up of brommer. Te voet is een uur klimmen. Een lift dus maar. Bij het kinderhuis worden we ontvangen door de kinderen en door Monica en Heru, de vader en moeder van het kinderhuis. Dit jaar zijn er zeven nieuwe kinderen bij gekomen in de leeftijd van vier tot tien jaar. Ze maken een wat verlegen maar erg lieve indruk. Deze kinderen hebben allemaal veel narigheid meegemaakt. We zijn blij dat ze hier bij Elim een goed en liefdevol tehuis hebben gevonden.

Officiële opening van het nieuwe kinderhuis Elim
De volgende dag, op 31 januari, worden Cees Rijke, namens Stichting Elim Nederland, en Christine van Baalen, namens de Bouhuisen Groep Naaldwijk, uitgenodigd om het nieuwe kinderhuis Elim en het nieuwe vispraktijklokaal in de agrarische school te openen. Drie plaatselijke vips: de burgemeester van Anjungan, een afgevaardigde van het stadsbestuur van Pontaniak en het hoofd van de adat, zijn ook uitgenodigd voor de opening.

Adi, de ceremoniemeester, begint de ceremonie met een toespraak. We worden naar een bord gebracht waar een oranje kleed overhangt. Cees en de burgemeester trekken aan de ene kant het kleed op, Isaac en Christine aan de andere kant en zo wordt de naam op het bord onthuld: Kinderhuis Elim. We knippen een lint door bij de voordeur en geven de sleutel aan de ouders van het kinderhuis. Monica en Heru openen de deur. Nu begint de ontvangst in het kinderhuis. De kinderen zingen een ontroerend lied over een mooiere toekomst en een beter leven. Eén van de leraren van de agrarische school leest Jacobus 1: 27 voor: Voor God, de Vader, is alleen dit reine, zuivere godsdienst: weduwen en wezen bijstaan in hun nood, en je in acht nemen voor de wereld en onberispelijk blijven.
We krijgen een rondleiding door het mooie, ruim opgezette, vriendelijke en zonnige kinderhuis. Het huis is in de vorm van een open schaar gebouwd, met in het midden een gemeenschappelijke ruimte, de twee rondingen, en met links en rechts twee vleugels, één voor de jongens en één voor de meisjes. Er is een mooie plafondschildering aangebracht van een blauwe lucht met witte wolken. Een vogeltje dat met ons mee naar binnen is gevlogen, vliegt er rond. Het vriendelijke kinderhuis is een symbool van de liefde van de donateurs voor de kinderen van kinderhuis Elim.

Tot besluit van de ceremonie schetst Isaac Rijke Saijuna de geschiedenis van het kinderhuis van de afgelopen dertien jaar en spreekt een dankwoord uit. Cees Rijke en Christine van Baalen spreken een dankwoord uit namens Stichting Elim Nederland.

Het kinderhuis kan in de toekomst vijftig kinderen onderdak bieden. Nu zijn er twintig kinderen opgenomen. Acht kinderen studeren inmiddels, verspreid over Indonesië, in Jakarta, Yogya, Surabaya en Pontianak. Het gaat dus goed met de kinderen van Elim.

Officiële opening van de Bouhuisen Room (vispraktijklokaal)
Na de opening van het kinderhuis gaan alle aanwezigen (alle leerlingen, de kinderen van het kinderhuis, de docenten en hun families, de vips en het halve dorp) naar de nieuwe agrarische school in aanbouw. Leerlingen van de school verwelkomen ons met dansen van de Dayakstam van Kalimantan (Borneo). Ze zien er schitterend en indrukwekkend uit in hun rode, geborduurde kostuums.

Het vispraktijklokaal draagt de naam Bouhuisen Room, naar de sponsor van het lokaal: Aad Bouhuisen van de Bouhuisen Groep in Naaldwijk. Ook hier hebben de burgemeester van Anjungan, Isaac, Cees en Christine de eer het lint door te knippen, en met deze handeling het lokaal officieel te openen. Met de sleutel openen we het nieuwe lokaal. Ook Nonoi, de vrouw van Isaac, is er. Zij is al sinds vier uur ’s nachts aan het werk om voor de honderdvijftig genodigden te koken. ’s Ochtends in alle vroegte heeft ze tien kippen geslacht, van elk drie kilo, en er is dertig kilo rijst gekookt. Na de ceremonies zullen we allemaal, de vips, de leraren, de leerlingen en de kinderen van het kinderhuis een heerlijk Dayakmaal voorgeschoteld krijgen.

In het lokaal worden verschillende toespraken gehouden, waarbij een hartelijk dankwoord aan de Bouhuisen Groep wordt uitgesproken. De meisjes van de school zingen een lied. Ook de leerkrachten laten zich niet onbetuigd en zingen de sterren van de hemel. De plechtigheid wordt besloten met een rondleiding, waarbij we de vissen bewonderen in het bassin in het praktijklokaal en de twee andere lokalen bezichtigen. Er is nu één verdieping klaar. Een tweede verdieping is in aanbouw. De school zal binnenkort over zes mooie lokalen beschikken, een grote kantoorruimte en ruime sanitaire voorzieningen.

Het nieuwe gemeenschapshuis
Als de school klaar is, zal achter de school, iets hoger op de berg, het nieuwe gemeenschapshuis gebouwd worden. Hiervoor wordt het geld gebruikt dat door de Bouhuisen Groep en de sponsors is gedoneerd ter gelegenheid van het 12,5 jarig bestaan van Stichting Elim Nederland. Het 12,5 jarig bestaan is feestelijk gevierd in november 2006 in Naaldwijk.

Het gemeenschapshuis wordt een multifunctioneel gebouw, dat gebruikt zal worden voor kerkdiensten en voor gemeenschappelijke activiteiten. Deze activiteiten worden niet alleen georganiseerd voor de school en voor het kinderhuis, maar ook voor het dorp Anjungan. Het kinderhuis en de school hebben inmiddels ook een maatschappelijke functie gekregen en zijn belangrijke instellingen voor de gemeenschap geworden.

We zijn onder de indruk van wat Stichting Elim Kalimantan Indonesia in korte tijd bereikt heeft hier in Anjungan. Maar we zien ook dat er nog veel nodig is: op termijn een medische post voor de school en het kinderhuis, betere huisvesting voor de leraren, die nu in zeer primitieve omstandigheden leven, en ook kleinere dingen zoals leermiddelen, boeken, een dvd-speler. Zo is er in het hele kinderhuis geen spelletje te vinden.

Het geld van u, donateurs, wordt goed besteed. Blijf Stiching Elim Nederland alstublieft steunen. Met elke euro wordt veel goed gedaan in het kinderhuis, de agrarische school en in het toekomstige gemeenschapshuis.