maandag, juni 18, 2012

Bericht uit Indonesië

Zo nu en dan hebben we contact met Isaac en het kinderhuis via de sms. Hier een kijkje in wat voor soort berichten wij krijgen:

25 mei 8.13 uur: Tommorow morning Elim school will be notification from Pontianac education department. We hope all student pass (100%) pass). I believe will happen becouse I am hard work and good work. And if not sure lake that, I beleave that is good for me. Love Isaac  

Over de examen resultaten van onze studenten.

26 mei 6.40 uur: Praise the lord. Today student in Elim 100% succes. Thank you for pray and support. Love Isaac  

Alle studenten van onze school zijn geslaagd. Goed nieuws!

15 juni 18.22 uur: Yesterday Elim school have appretiation from Anjongan subdistric head and health department. Have Student Health contest and Elim School is Top-level. Love Isaac we are very happy  

De school is gecontroleerd door de gezondheidsinspectie en zeer goed bevonden.

Het (uitgebreide)verslag wat Rianne schreef voor o.a. de Maassluise krant De Schakel staat nu ook online. De afgelopen tijd heeft u korte stukjes hier op de website kunnen lezen, voor het volledige verslag kun u op de link klikken

vrijdag, april 06, 2012

Dagboek Rianne Noordzij van het bezoek aan Elim, Kalimantan.(DEEL 5)

Begin dit jaar ging Rianne op bezoek bij het kinderhuis in Kalimantan en schreef alles op. Deze week weer een vervolg deel uit Riannes dagboek.

Woensdag 11 januari
In de ochtend heb ik met hulp van Isaac enkele tieners gesproken. Isaac vertaalde de gesprekken voor mij. Ik ben dan ook onder de indruk van hun afkomst en geschiedenis. Des te meer hoe ‘senang’ (gelukkig) ze hier zijn op Elim en met elkaar. Er wordt wat afgelachen en de sfeer onderling is heel goed. De kinderen worden aangesproken op hun gedrag wanneer anderen er last van hebben. Wanneer ik vraag hoe oud ze zijn of wanneer ze jarig zijn moeten ze daar lang over nadenken. Sommigen weten dit niet. Als ouders geen geld hebben om de kinderen aan te geven bij de geboorte hebben ze officieel geen naam en ‘bestaan’ ze niet. Hierdoor kunnen ze ook niet naar school. Daarom zij we blij dat we de kinderen niet alleen een ‘thuis’ kunnen bieden waar zij aandacht en liefde ontvangen, maar ook dat we ze naar school kunnen laten gaan.

De kinderen leren bij Elim ook over hun toekomst na te denken en hoe ze hun bestaan in zullen vullen. Er zijn er die zeggen te willen leren en geld willen verdienen om hun ouders te helpen. Sommigen willen studeren, maar daar is geen geld voor. Voor mij persoonlijk een stimulans om daar wat mee te doen. Het zou fijn zijn als we meer donateurs konden werven. De kosten van bijvoorbeeld rijst zijn erg gestegen. Ook zijn er nu 33 kinderen, 15 méér dan twee jaar geleden toen ik hier was. Sommigen komen van 500 km ver omdat zij graag willen leren. Hun ouders, als die er nog zijn, zijn erg arm en kunnen hun kinderen niet financieel steunen. Vier van onze studenten doen dit jaar examen en drie willen er naar de universiteit. Dat kost per kind per jaar ongeveer €1000,-, afhankelijk van de studie die ze kiezen. Bijna alle kinderen van het kinderhuis kunnen goed leren en doen ook bijzonder hun best. In de gesprekken die ik met hen had zeiden de meesten ook: “ik wil leraar worden, dan kan ik andere kinderen doorgeven wat ik heb geleerd”, “ik wil dokter worden, dan kan ik andere mensen helpen”, of “ik wil schilder worden en het huisje van mijn vader en moeder mooi maken”. En ik zong in mijzelf “Als ik toch eens rijk was, tiedeldiedeldiedeldadeldadeldom…” dan kon ik al die kinderen laten leren.

Gelukkig zie ik wel in dat mijn motto: ‘wie één kind redt, redt een hele generatie’ werkt. Isaac is lid van Jaringan Peduli Anak Bangsa, Kalimantan Barat. Een organisatie waarin Isaac met Elim participeert. Er zijn veel kinderen die niet naar school gaan door slechte leefomstandigheden en de organisatie zet zich in om kinderen onderwijs aan te bieden.

Hartelijke groet van Rianne Noordzij-Hijweege.

maandag, maart 19, 2012

Dagboek Rianne Noordzij van het bezoek aan Elim, Kalimantan.(DEEL 4)

Begin dit jaar ging Rianne op bezoek bij het kinderhuis in Kalimantan en schreef alles op. Deze week deel vier uit Riannes dagboek.


Dinsdag 10 januari
Slamat makan (eet smakelijk)! De jongens hadden oesters gevangen en de meisjes waren druk in de weer met voorbereidingen voor het eten. Vuur stoken voor de enorme wadjan (wokpan van een meter doorsnee) om de oesters te bereiden. Anderen zaten op de grond de vissen te slachten: de een hield de vis vast op de plank en de ander gaf met een slaghout een enorme klap op de kop. Daarna werd de vis gevild, met een enorm hakmes opengesneden en gewassen. Het was een levendig schouwspel om te zien. Iedereen was druk in de weer. Anderen waren pompoen/groentesoep aan het maken. Nonoi hield de vaart er in. Op de keukenvloer, waar het eten wordt voorbereid, zaten anderen met een vijzel boemboe te maken (gemengde kruiden voor bij de vis). Na het braden werd de Tomen (vissoort) ermee ingesmeerd en boven het vuur gegrild. De enorme vis (50 cm) lag ’s avonds op ons bord. Echt ‘enak’ (lekker).


Toen ik aan het eind van de middag naar het voetballen ging kijken kreeg ik van Nonoi een smoothie mee van verse ananas. Alle ingrediënten uit eigen tuin! Zoals het Elim terrein eruit ziet zo moet volgens mij het paradijs er ook uit gezien hebben. Daar liep ik dan in het mooie land waar ik wakker wil worden: Elim. Twaalf waterbronnen en zeventig palmbomen, prachtige planten en bloemen en veel vogels en vlinders. Een plek om op adem te komen en te genieten van de goede sfeer. Drie keer per dag warm eten: het ontbijt begint al met allerlei lekkere gebakken oliebolletjes met banaan en rijst. Nonoi is de hele dag in de keuken in de weer. Zij zorgt met zoveel liefde en aandacht zo goed voor de tieners. Alsof het haar eigen kinderen zijn. De kinderen eten drie keer per dag rijst, in de middag met vis en verse groenten. ’s Avonds kwamen alle kinderen naar de veranda. Wahyu en David speelden gitaar en we hebben film en foto’s bekeken van vandaag. O, wat hebben we gelachen. Didi is de jongste, 11 jaar. Zijn ouders zijn zo verschrikkelijk arm dat zij niet voor hem kunnen zorgen. Bij Elim heeft hij het goed en gaat hij naar school. Didi kwam een nachtzoen halen. En toen wilde iedereen wel een nachtzoen. Dat zijn ze niet gewend. Ik heb nog nooit zoveel nachtzoenen gegeven, wel een heel blij welterusten.

Wordt vervolgd. Hartelijke groet van Rianne Noordzij-Hijweege.

maandag, maart 05, 2012

Dagboek Rianne Noordzij van het bezoek aan Elim, Kalimantan.(DEEL 3)

Begin dit jaar ging Rianne op bezoek bij het kinderhuis in Kalimantan en schreef alles op. Deze week deel drie uit Riannes dagboek.


Maandag 9 januari.
Net terug van de visserij. Al vanuit ons slaapkamerraam heb ik er om 6.30 uur naar staan kijken. Ik kan moeilijk beschrijven hoe dat hier gaat, bij het zien kom je al ogen te kort. Daarom heb ik ook gefilmd. Op het landgoed van Elim zijn twaalf enorme vijvers. Voor de kweek van vissen moet de inhoud van de vijvers per drie maanden verwisseld worden. In twee vijvers, waar bijvoorbeeld twee jaar terug lotusbloemen stonden staat nu water. In twee andere vijvers staan nu lotusbloemen. De vijver die ik vandaag beschrijf wordt leeggemaakt. De vijver moet twee weken in de zon droog staan: “reinigen”. De kleinste vis gaat naar een kweekvijver, grotere vis naar een andere vijver en ook wordt er vis gevangen om te eten. Het water loopt vanaf de berg via een buis naar een afwateringsloot. En ook in die sloot zit iemand met een net om de kleinste visjes te vangen voor de kweek. Een enorme visserij vond plaats. Alle jongens van Elim waren druk met het vissen met mandjes groot en klein, met netten en met hun handen. Heel leuk om de bedrijvigheid vanaf de kant te zien. De jongens lopen rond in de modder en duiken naar een vis als ze iets zien spartelen.


Van de grote vangst wordt natuurlijk een foto gemaakt. Degene die de vis vasthoudt is Hendra. Ondertussen zijn de meisjes de vis en groenten voor vanavond aan het schoonmaken. Van Nonoi kregen Piet en ik een lekker ontbijtje bij een zomers temperatuurtje van 38 graden: Mie Goreng en Ajam Goreng, gebakken banaan en kokosoliebolletjes. In de vroege ochtend is Nonoi al aan het koken voor de kinderen. Maria, Titing, Teresia en andere meisjes helpen haar een handje.

Wordt vervolgd. Hartelijke groet van Rianne Noordzij-Hijweege.

zaterdag, februari 25, 2012

Dagboek Rianne Noordzij van het bezoek aan Elim, Kalimantan.(DEEL 2)

Vorige week plaatsten we het eerste deel van Riannes dagboek. Vandaag deel twee van haar mooie avonturen bij het kinderhuis in Kalimantan.


Zondag 8 januari.
Om 7.00 aan de ontbijttafel de preek in het Engels schrijven. Als dominee heb ik alle dagen vrij en altijd wat te doen. Voor Isaac is het voor het eerst dat hij samen met iemand preekt en een preek vanuit het Engels in het Indonesisch vertaalt. Met een vertaler op zijn mobiel lukt het goed. Het jaarthema van Elim is: be active and prosper. Daar past het Bijbelverhaal van de bruiloft van Kana goed bij: wanneer de wijn op is moeten de dienaren de watervaten vullen en zij vullen deze goed, tot de rand, ook al begrijpen ze er niets van; Jezus zal het maken. In het gemeenschapshuis op het terrein van Elim, dat voor allerlei samenkomsten gebruikt wordt, is op zondag een viering. Ik werd diep geraakt door de manier waarop de tieners hun dankliederen zongen en muziek maakten. Tijdens een dienst in Nederland wordt er een collecte gehouden. Met dat geld worden goede dingen gedaan om anderen te helpen. Ik heb de tieners uitgelegd dat ik geld ontvangen heb en dit graag aan ze doorgeef om goede dingen mee te doen. Het is niet de bedoeling dat ze daar cola, snoep of kleding van kopen want bij Elim krijgen ze alles wat ze nodig hebben. Ook hoeft het geld niet morgen op. Ze kunnen het bewaren of er een keer mee handelen en er meer van maken. Als het moment komt dat zij denken er iets goeds mee te doen, kunnen ze dit ervoor gebruiken. Wat is ‘goed’? Met die vraag zijn veel colleges gevuld, maar uiteindelijk is het een zaak van het hart op het goede moment. Dit heb ik hen uitgelegd en als motivatie voor het thema: be active and prosper heeft ieder kind van mij Rupia 100.000 ( €9,-) ontvangen. Hiervoor moesten ze hun naam opschrijven in mijn ‘dikke Elimboek’.


Daarna heb ik van alle kinderen een foto gemaakt en ook één voor hen geprint. En natuurlijk een groepsfoto. Ik was er mooi een middag zoet mee maar de kinderen waren er heel blij mee. Want een foto van zichzelf? Dat kennen ze niet. De foto’s en de beschrijvingen van alle kinderen zijn op de site van Elim te zien.

Hartelijke groet van Rianne Noordzij-Hijweege.

woensdag, februari 15, 2012

Dagboek Rianne Noordzij van het bezoek aan Elim, Kalimantan.

Na twee jaar is het eindelijk zo ver: op bezoek bij kinderhuis Elim. Omdat ik van mijn broers een vliegticket cadeau kreeg was het mogelijk om naar Kalimantan, Indonesië te reizen. In dit dagboek beschrijf ik mijn belevenissen, de woon- en leefsituatie, de Elimschool en natuurlijk waar het om gaat: de Elimkinderen.


Zaterdag 7 januari 2012.
Eindelijk is het dan zover. Vandaag zie ik Isaac, Nonoi en alle Elim kinderen. Na een verblijf bij Cees Rijke op Bali, met wie ik 18 jaar geleden bij notaris Ruijs in Maassluis voor de prijs van een appeltaart Stichting Elim heb opgericht, vertrokken Piet en ik van Denpassar naar Pontianak.

Vanochtend om 3.00 uur opgestaan. Bali sliep nog. Mus en Erwin (de kinderen van Cees) brachten Piet en mij naar Denpasar. De vlucht naar Jakarta verliep goed. Piet en ik moeten nu 3 uur wachten op airport Jakarta. Om 11.00 uur vliegen wij naar Kalimantan. Ik ben wel blij met dit kleine laptopje, zo kan ik alle avonturen goed bijhouden. Gisterenmiddag trouwens de eerste tropische stortbui meegemaakt: 2 uur regen en de straat was als een rivier. Alsof er een bad werd leeggestort. Heel leuk, nog nooit zo'n plezier gehad met regen...”singing in de rain”. Daar is een Hollands buitje natuurlijk niks bij. Alleen sneu dat het dan in Nederland niet zo lekker warm is.

Het is voor een bezoek aan de tropen wel belangrijk om gezond te zijn want het is hier bloedheet en de leefomstandigheden zijn erg slecht. Er is geen stromend water en ook praktische zaken al wc-papier ontbreken. Ik kijk er ook naar uit om straks te mandiën (zoiets als onder de douche gaan, maar dan schep je zelf met een steelpannetje het bergwater over je hoofd). Toen wij net in het vliegtuig stapten moest iedereen er plotseling weer uit: geen plaats om te landen in Pontianak. Na twee uur vertraging vertrokken we eindelijk met een ouwe barrelkist. Isaac en (zoon) David kwamen ons ophalen. Wat een blij weerzien. Het duurde twee uur voordat wij Pontianak stad uit waren: scooters vlogen als bijen om ons heen, overal file en opstoppingen. En toen nog twee uur over een tweebaansweggetje (als doorgaande weg, A4 dus) door het oerwoud. Kortom: de reis Maassluis-Bali was even lang als Bali-Elim. Maar toen wij aankwamen was gelijk die lange reis vergeten. Alle kinderen stonden ons op te wachten en met gejuich werden wij binnengehaald. Wat een blij weerzien! Piet en ik kregen een mooie bloemenkrans omgehangen en alle kinderen kwamen ons begroeten. Boven op de veranda hebben we met elkaar wat gedronken en er was gelijk veel te vertellen.


Alle tasjes voor de meiden en de etuis voor de jongens uitgedeeld. Oh wat waren ze daar blij mee. Voor de jongste de leuke kleurboekjes en kleine kleurtjes. Voor Isaac het fotoboekje van Elim 2010 en voor Nonoi hetzelfde ringetje als ik iedere dag draag. Het is zo fijn elkaar weer te zien. Inmiddels zijn er 33 kinderen in het kinderhuis in de leeftijd van 10 tot 22 jaar. Het is nu dus meer een tienerhuis.

Volgende week meer uit mijn dagboek.
Hartelijke groet van Rianne Noordzij-Hijweege.