zaterdag, februari 25, 2012

Dagboek Rianne Noordzij van het bezoek aan Elim, Kalimantan.(DEEL 2)

Vorige week plaatsten we het eerste deel van Riannes dagboek. Vandaag deel twee van haar mooie avonturen bij het kinderhuis in Kalimantan.


Zondag 8 januari.
Om 7.00 aan de ontbijttafel de preek in het Engels schrijven. Als dominee heb ik alle dagen vrij en altijd wat te doen. Voor Isaac is het voor het eerst dat hij samen met iemand preekt en een preek vanuit het Engels in het Indonesisch vertaalt. Met een vertaler op zijn mobiel lukt het goed. Het jaarthema van Elim is: be active and prosper. Daar past het Bijbelverhaal van de bruiloft van Kana goed bij: wanneer de wijn op is moeten de dienaren de watervaten vullen en zij vullen deze goed, tot de rand, ook al begrijpen ze er niets van; Jezus zal het maken. In het gemeenschapshuis op het terrein van Elim, dat voor allerlei samenkomsten gebruikt wordt, is op zondag een viering. Ik werd diep geraakt door de manier waarop de tieners hun dankliederen zongen en muziek maakten. Tijdens een dienst in Nederland wordt er een collecte gehouden. Met dat geld worden goede dingen gedaan om anderen te helpen. Ik heb de tieners uitgelegd dat ik geld ontvangen heb en dit graag aan ze doorgeef om goede dingen mee te doen. Het is niet de bedoeling dat ze daar cola, snoep of kleding van kopen want bij Elim krijgen ze alles wat ze nodig hebben. Ook hoeft het geld niet morgen op. Ze kunnen het bewaren of er een keer mee handelen en er meer van maken. Als het moment komt dat zij denken er iets goeds mee te doen, kunnen ze dit ervoor gebruiken. Wat is ‘goed’? Met die vraag zijn veel colleges gevuld, maar uiteindelijk is het een zaak van het hart op het goede moment. Dit heb ik hen uitgelegd en als motivatie voor het thema: be active and prosper heeft ieder kind van mij Rupia 100.000 ( €9,-) ontvangen. Hiervoor moesten ze hun naam opschrijven in mijn ‘dikke Elimboek’.


Daarna heb ik van alle kinderen een foto gemaakt en ook één voor hen geprint. En natuurlijk een groepsfoto. Ik was er mooi een middag zoet mee maar de kinderen waren er heel blij mee. Want een foto van zichzelf? Dat kennen ze niet. De foto’s en de beschrijvingen van alle kinderen zijn op de site van Elim te zien.

Hartelijke groet van Rianne Noordzij-Hijweege.

woensdag, februari 15, 2012

Dagboek Rianne Noordzij van het bezoek aan Elim, Kalimantan.

Na twee jaar is het eindelijk zo ver: op bezoek bij kinderhuis Elim. Omdat ik van mijn broers een vliegticket cadeau kreeg was het mogelijk om naar Kalimantan, Indonesië te reizen. In dit dagboek beschrijf ik mijn belevenissen, de woon- en leefsituatie, de Elimschool en natuurlijk waar het om gaat: de Elimkinderen.


Zaterdag 7 januari 2012.
Eindelijk is het dan zover. Vandaag zie ik Isaac, Nonoi en alle Elim kinderen. Na een verblijf bij Cees Rijke op Bali, met wie ik 18 jaar geleden bij notaris Ruijs in Maassluis voor de prijs van een appeltaart Stichting Elim heb opgericht, vertrokken Piet en ik van Denpassar naar Pontianak.

Vanochtend om 3.00 uur opgestaan. Bali sliep nog. Mus en Erwin (de kinderen van Cees) brachten Piet en mij naar Denpasar. De vlucht naar Jakarta verliep goed. Piet en ik moeten nu 3 uur wachten op airport Jakarta. Om 11.00 uur vliegen wij naar Kalimantan. Ik ben wel blij met dit kleine laptopje, zo kan ik alle avonturen goed bijhouden. Gisterenmiddag trouwens de eerste tropische stortbui meegemaakt: 2 uur regen en de straat was als een rivier. Alsof er een bad werd leeggestort. Heel leuk, nog nooit zo'n plezier gehad met regen...”singing in de rain”. Daar is een Hollands buitje natuurlijk niks bij. Alleen sneu dat het dan in Nederland niet zo lekker warm is.

Het is voor een bezoek aan de tropen wel belangrijk om gezond te zijn want het is hier bloedheet en de leefomstandigheden zijn erg slecht. Er is geen stromend water en ook praktische zaken al wc-papier ontbreken. Ik kijk er ook naar uit om straks te mandiën (zoiets als onder de douche gaan, maar dan schep je zelf met een steelpannetje het bergwater over je hoofd). Toen wij net in het vliegtuig stapten moest iedereen er plotseling weer uit: geen plaats om te landen in Pontianak. Na twee uur vertraging vertrokken we eindelijk met een ouwe barrelkist. Isaac en (zoon) David kwamen ons ophalen. Wat een blij weerzien. Het duurde twee uur voordat wij Pontianak stad uit waren: scooters vlogen als bijen om ons heen, overal file en opstoppingen. En toen nog twee uur over een tweebaansweggetje (als doorgaande weg, A4 dus) door het oerwoud. Kortom: de reis Maassluis-Bali was even lang als Bali-Elim. Maar toen wij aankwamen was gelijk die lange reis vergeten. Alle kinderen stonden ons op te wachten en met gejuich werden wij binnengehaald. Wat een blij weerzien! Piet en ik kregen een mooie bloemenkrans omgehangen en alle kinderen kwamen ons begroeten. Boven op de veranda hebben we met elkaar wat gedronken en er was gelijk veel te vertellen.


Alle tasjes voor de meiden en de etuis voor de jongens uitgedeeld. Oh wat waren ze daar blij mee. Voor de jongste de leuke kleurboekjes en kleine kleurtjes. Voor Isaac het fotoboekje van Elim 2010 en voor Nonoi hetzelfde ringetje als ik iedere dag draag. Het is zo fijn elkaar weer te zien. Inmiddels zijn er 33 kinderen in het kinderhuis in de leeftijd van 10 tot 22 jaar. Het is nu dus meer een tienerhuis.

Volgende week meer uit mijn dagboek.
Hartelijke groet van Rianne Noordzij-Hijweege.