vrijdag, april 06, 2012

Dagboek Rianne Noordzij van het bezoek aan Elim, Kalimantan.(DEEL 5)

Begin dit jaar ging Rianne op bezoek bij het kinderhuis in Kalimantan en schreef alles op. Deze week weer een vervolg deel uit Riannes dagboek.

Woensdag 11 januari
In de ochtend heb ik met hulp van Isaac enkele tieners gesproken. Isaac vertaalde de gesprekken voor mij. Ik ben dan ook onder de indruk van hun afkomst en geschiedenis. Des te meer hoe ‘senang’ (gelukkig) ze hier zijn op Elim en met elkaar. Er wordt wat afgelachen en de sfeer onderling is heel goed. De kinderen worden aangesproken op hun gedrag wanneer anderen er last van hebben. Wanneer ik vraag hoe oud ze zijn of wanneer ze jarig zijn moeten ze daar lang over nadenken. Sommigen weten dit niet. Als ouders geen geld hebben om de kinderen aan te geven bij de geboorte hebben ze officieel geen naam en ‘bestaan’ ze niet. Hierdoor kunnen ze ook niet naar school. Daarom zij we blij dat we de kinderen niet alleen een ‘thuis’ kunnen bieden waar zij aandacht en liefde ontvangen, maar ook dat we ze naar school kunnen laten gaan.

De kinderen leren bij Elim ook over hun toekomst na te denken en hoe ze hun bestaan in zullen vullen. Er zijn er die zeggen te willen leren en geld willen verdienen om hun ouders te helpen. Sommigen willen studeren, maar daar is geen geld voor. Voor mij persoonlijk een stimulans om daar wat mee te doen. Het zou fijn zijn als we meer donateurs konden werven. De kosten van bijvoorbeeld rijst zijn erg gestegen. Ook zijn er nu 33 kinderen, 15 méér dan twee jaar geleden toen ik hier was. Sommigen komen van 500 km ver omdat zij graag willen leren. Hun ouders, als die er nog zijn, zijn erg arm en kunnen hun kinderen niet financieel steunen. Vier van onze studenten doen dit jaar examen en drie willen er naar de universiteit. Dat kost per kind per jaar ongeveer €1000,-, afhankelijk van de studie die ze kiezen. Bijna alle kinderen van het kinderhuis kunnen goed leren en doen ook bijzonder hun best. In de gesprekken die ik met hen had zeiden de meesten ook: “ik wil leraar worden, dan kan ik andere kinderen doorgeven wat ik heb geleerd”, “ik wil dokter worden, dan kan ik andere mensen helpen”, of “ik wil schilder worden en het huisje van mijn vader en moeder mooi maken”. En ik zong in mijzelf “Als ik toch eens rijk was, tiedeldiedeldiedeldadeldadeldom…” dan kon ik al die kinderen laten leren.

Gelukkig zie ik wel in dat mijn motto: ‘wie één kind redt, redt een hele generatie’ werkt. Isaac is lid van Jaringan Peduli Anak Bangsa, Kalimantan Barat. Een organisatie waarin Isaac met Elim participeert. Er zijn veel kinderen die niet naar school gaan door slechte leefomstandigheden en de organisatie zet zich in om kinderen onderwijs aan te bieden.

Hartelijke groet van Rianne Noordzij-Hijweege.